Jungs gitaar ligt als een slapende kat op de oranje klaptafel. Onder het sfeerverlagende tl-licht in de gemeenschappelijke ruimte van het goedkoopste hostel van Gdansk prutst de Koreaan wat op zijn laptop. Zijn smalle ogen vernauwen zich nog iets meer als hij naar de baslijnen en akkoorden op het beeldscherm tuurt. Hij is bezig met een mix, maar bovenal rouwt hij om zijn vriendin.

‘I feel like shit’, zegt hij. ‘She left me a month ago.’

Hij opent zijn documenten, toont de foto’s van hem en een blonde Poolse. Tientallen zijn het er. Hij en Natalie gaan uit eten. Hij en Natalie in een park. Zij, als ze de afwas doet. Ze lacht een beetje. Zou ze doorhebben dat de foto werd gemaakt?

‘I thought everything was nice. She liked me, I liked her. Loved her. But these girls, they are never serious. One morning I woke up, then she was gone.’

Jung priegelt weer verder aan de baslijn. Dan pakt hij zijn versterker erbij en slaat zijn gitaar aan.

‘Don’t speak… I know what you’re thinking… I don’t need your reasons… Don’t tell me because it hurts!’, zingt hij, de gitaar meehuilend op volle sterkte.

‘Jung! Ssht’, doet de congiërge van het hostel, de deur van de common room op even kier.

‘Sorry’, mompelt Jung. Hij draait zijn versterker zachter en verdwijnt weer in een bubbel van liefdesverdriet.

(Bron foto: Scot Gruber op unsplash.com.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s